(Hierdie skrywe is geplaas op Kleinfontein se Facebook-blad. www.facebook.com/share/p/18mNQxreLM/ )
Vandag is Kleinfontein nie besoek deur bure nie, maar deur ‘n rooi storm. Sowat ‘n duisend EFF-lede het op ons dorp toegesak—nie met vredesaanbiedinge nie, maar met ‘n mobiele verhoog en ‘n ingestudeerde koor van haat. Een spreker na die ander het die mikrofoon opgetel, en die boodskap was eenparig: “Skiet die Boer.”
Ons het geluister. Nie omdat ons bang was nie, maar omdat ons selfbeheersing het. Omdat ons mense is wat glo dat jy moet weet wie jou vyand is en hoe hy dink. Hulle het in ‘n koor gesing, hul rooi oorpakke soos strydvlae in die wind. Jy moet hulle krediet gee: die koreografie was netjies, die boodskap duidelik—geweld wat voorgee om geregtigheid te wees, haat wat as bevryding verkoop word.
Hulle het opgedaag met styl. ‘n Mobiele verhoog, luidsprekers, bypassende uniforms. ‘n Mens sou dink dit is ‘n musiekfees, as die lirieke nie so deurdrenk was van bloedlus nie. En ek kan nie help om te wonder nie—wie het daarvoor betaal? Was dit dalk met die geld wat verdwyn het saam met VBS se val? Geld vir die armes, nou omskep in klanktoerusting wat haat oor dorpe blêr?
Terwyl hulle gesing het vir ons dood, het ons paaie reggemaak. Terwyl hulle ons borde afgebreek het, het ons klippe gepak. Terwyl hulle gif spuit deur mikrofone, het ons grawe vasgehou. En toe hulle uiteindelik padgee—moontlik moeg gesing aan hul eie venyn—het ons skoon gemaak. Want dis wat ons doen.
Ons het nie blink uniforms nie. Ons het nie luidsprekers nie. Ons het modder aan ons stewels, eelte aan ons hande, en kinders wat ons leer om te bou, nie om te brand nie. Ons skree nie in strate vir bloed nie. Ons plant, ons bou, ons herstel.
Hulle sê ons is die vyand. Dat ons bestaan ‘n misdaad is. Maar hier’s die waarheid: as ‘n pad bou rebellie is, is ons skuldig. As ‘n besem vashou verset is, is ons in oorlog. As liefde vir ons erfenis, ons gesinne, en ons geloof ons die skurke maak—dan sal ons daardie rol met trots speel.
Laat hulle hul rooi oorpakke dra. Miskien is dit nie net klere nie. Miskien is dit ‘n kostuum—een wat die slegste in hulle na vore bring. Of dalk was die haat daar lank voor die klere.
Maar ons bly.
Ons bly, want ons bou. Ons bly, want ons dien. Ons bly, want hierdie grond is nie net waar ons woon nie—dit is wie ons is.
En wanneer die lawaai stil raak en die laaste rommel opgetel is, wat bly oor?
‘n Sterker pad. ‘n Hegter gemeenskap. En ‘n volk wat nooit sal buig voor vrees nie.
Vandag is Kleinfontein nie besoek deur bure nie, maar deur ‘n rooi storm. Sowat ‘n duisend EFF-lede het op ons dorp toegesak—nie met vredesaanbiedinge nie, maar met ‘n mobiele verhoog en ‘n ingestudeerde koor van haat. Een spreker na die ander het die mikrofoon opgetel, en die boodskap was eenparig: “Skiet die Boer.”
Ons het geluister. Nie omdat ons bang was nie, maar omdat ons selfbeheersing het. Omdat ons mense is wat glo dat jy moet weet wie jou vyand is en hoe hy dink. Hulle het in ‘n koor gesing, hul rooi oorpakke soos strydvlae in die wind. Jy moet hulle krediet gee: die koreografie was netjies, die boodskap duidelik—geweld wat voorgee om geregtigheid te wees, haat wat as bevryding verkoop word.
Hulle het opgedaag met styl. ‘n Mobiele verhoog, luidsprekers, bypassende uniforms. ‘n Mens sou dink dit is ‘n musiekfees, as die lirieke nie so deurdrenk was van bloedlus nie. En ek kan nie help om te wonder nie—wie het daarvoor betaal? Was dit dalk met die geld wat verdwyn het saam met VBS se val? Geld vir die armes, nou omskep in klanktoerusting wat haat oor dorpe blêr?
Terwyl hulle gesing het vir ons dood, het ons paaie reggemaak. Terwyl hulle ons borde afgebreek het, het ons klippe gepak. Terwyl hulle gif spuit deur mikrofone, het ons grawe vasgehou. En toe hulle uiteindelik padgee—moontlik moeg gesing aan hul eie venyn—het ons skoon gemaak. Want dis wat ons doen.
Ons het nie blink uniforms nie. Ons het nie luidsprekers nie. Ons het modder aan ons stewels, eelte aan ons hande, en kinders wat ons leer om te bou, nie om te brand nie. Ons skree nie in strate vir bloed nie. Ons plant, ons bou, ons herstel.
Hulle sê ons is die vyand. Dat ons bestaan ‘n misdaad is. Maar hier’s die waarheid: as ‘n pad bou rebellie is, is ons skuldig. As ‘n besem vashou verset is, is ons in oorlog. As liefde vir ons erfenis, ons gesinne, en ons geloof ons die skurke maak—dan sal ons daardie rol met trots speel.
Laat hulle hul rooi oorpakke dra. Miskien is dit nie net klere nie. Miskien is dit ‘n kostuum—een wat die slegste in hulle na vore bring. Of dalk was die haat daar lank voor die klere.
Maar ons bly.
Ons bly, want ons bou. Ons bly, want ons dien. Ons bly, want hierdie grond is nie net waar ons woon nie—dit is wie ons is.
En wanneer die lawaai stil raak en die laaste rommel opgetel is, wat bly oor?
‘n Sterker pad. ‘n Hegter gemeenskap. En ‘n volk wat nooit sal buig voor vrees nie.